Οι λογιστές ως στρατηγικοί συνεργάτες στη διαχείριση μισθοδοσίας και εργασιακών θεμάτων

Κάτι που δεν λέγεται αρκετά φίλε μου… είναι το πόσο σημαντικοί είναι οι λογιστές τελικά. Ειδικά όταν μπαίνεις στο τριπάκι της μισθοδοσίας. Εκεί αρχίζει το πανηγύρι. Ποιος πήρε άδεια, ποιος μπήκε ΙΚΑ, ποιος άλλαξε ωράριο – και κάπου εκεί εμφανίζεται ο λογιστής σαν σωτήρας με excel και χαρτιά στο χέρι. Ειδικά αν μιλάμε για λογιστές στον Γέρακα, που έχουν μάθει να παλεύουν με deadlines και Δημόσιο… εκεί το πράγμα παίρνει άλλη διάσταση.
Συνήθως, οι επιχειρηματίες σκέφτονται «έλα μωρέ, τι να κάνει ο λογιστής, δηλώσεις βάζει». Κι όμως… χωρίς αυτούς, η μισθοδοσία γίνεται ζούγκλα. Και μιλάμε για μισθοδοσία, όχι μόνο για υπολογισμό μισθών, αλλά για τα πάντα: ένσημα, δώρα, άδειες, επιδόματα, αλλαγές σε νομοθεσίες που βγαίνουν κάθε δύο εβδομάδες (κυριολεκτικά). Φαίνεται απλό, αλλά δεν είναι. Ούτε λίγο.
Κάποιοι λογιστές – ειδικά στα λογιστικά γραφεία στον Γέρακα – έχουν γίνει κάτι σαν μικροί “στρατηγοί”. Ξέρουν πότε να κινηθούν, πώς να προστατεύσουν μια επιχείρηση, πώς να αποφύγουν λάθη που κοστίζουν… και ξέρεις, τα λάθη με το Δημόσιο δεν συγχωρούνται εύκολα. Ένα μηδενικό παραπάνω και… άντε μετά να εξηγήσεις τι έγινε. Ουπς.
Έχει τύχει να ακούγεται από μαγαζάτορες στην πλατεία του Γέρακα: «ο λογιστής μου είναι σωτήρας». Και δεν έχουν άδικο. Γιατί πέρα από τη δουλειά στα χαρτιά, υπάρχει κι αυτό το ανθρώπινο κομμάτι. Η συμβουλή. Εκείνο το “πρόσεχε αυτό το ένσημο”, “μην ξεχάσεις την απογραφή”. Μικρές κουβέντες που σώζουν καταστάσεις.
Κι είναι κι αυτή η αίσθηση ότι οι καλοί λογιστές ξέρουν να κρατούν μυστικά. Να μη φανερώνουν πανικό, να λύνουν ζητήματα ήσυχα, σταθερά. Εν τω μεταξύ, έξω στη Λεωφόρο Μαραθώνος γίνεται χαμός, αλλά εκείνοι ήρεμοι. Ίσως γιατί έχουν δει πολλά. Ίσως γιατί καταλαβαίνουν πως πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια ζωή. Ένα μαγαζί, μια οικογένεια, ένας άνθρωπος που προσπαθεί.
Συχνά παρατηρείται και κάτι άλλο: οι λογιστές δεν είναι απλώς υπάλληλοι ή εξωτερικοί συνεργάτες. Είναι κάτι σαν “κρυφοί συνεταίροι”. Γιατί χωρίς εκείνους, καμία επιχείρηση δεν μπορεί να σταθεί σωστά. Ούτε στην εφορία, ούτε στην τράπεζα, ούτε πουθενά. Έχουν ένα μάτι που βλέπει μπροστά – πιάνουν τι έρχεται και προετοιμάζουν το έδαφος. Εντάξει, δεν μιλάμε για μάντεις… αλλά κοντά πέφτουν.
Αν το καλοσκεφτείς, όλο το σύστημα στηρίζεται σε αυτούς. Από τις αποδοχές μέχρι τα επιδόματα. Από τις δηλώσεις μέχρι την ηρεμία του εργοδότη. Κι αυτό δεν είναι υπερβολή – είναι απλώς η αλήθεια.
Και στο τέλος της μέρας, εκεί που κλείνει ο υπολογιστής και τελειώνουν τα τηλέφωνα, αυτό που μένει είναι μια φράση που ακούγεται συχνά στα καφέ της περιοχής: «αν δεν ήταν ο λογιστής, θα ήμασταν χαμένοι». Ίσως να μην απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.
Μικρή σκέψη:
Καμιά φορά, το πιο σημαντικό άτομο σε μια δουλειά δεν είναι αυτό που φαίνεται. Είναι αυτό που φροντίζει να μη γίνει χαμός πριν καν ξεκινήσει.