Η φυσικοθεραπεία μπορεί να αποτρέψει ή να αναβάλει σημαντικά την ανάγκη χειρουργικής επέμβασης σε παθήσεις αρθρώσεων — αρκεί να ξεκινήσει έγκαιρα και με σωστό πρωτόκολλο. Στις παρακάτω παραγράφους εξηγούμε πώς λειτουργεί αυτό στην πράξη και σε ποιες περιπτώσεις είναι πραγματικά αποτελεσματική.
Πολλοί άνθρωποι ανακαλύπτουν αυτή την επιλογή αφού έχουν ήδη δοκιμάσει παυσίπονα και ξεκούραση για μήνες — συχνά μένοντας μόνοι με τον πόνο στο σπίτι, είτε ζουν κοντά σε ένα πολυσύχναστο κόμβο όπως ο Ιερός Ναός Αγίου Τρύφωνος στην Παλλήνη, είτε σε ήσυχη γειτονιά παρακάτω.
Η χειρουργική επέμβαση σε άρθρωση θεωρείται συχνά ο μόνος δρόμος όταν ο πόνος γίνεται ανυπόφορος. Αυτό όμως δεν ισχύει πάντα — και η επιστήμη το επιβεβαιώνει.
Έρευνες της τελευταίας δεκαετίας έχουν δείξει ότι σε ασθενείς με ήπια έως μέτρια οστεοαρθρίτιδα γόνατος ή ισχίου, ένα δομημένο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας επιτυγχάνει παρόμοια αποτελέσματα με τη χειρουργική αρθροσκόπηση σε ό,τι αφορά τη μείωση του πόνου και την αποκατάσταση της κινητικότητας. Δεν είναι πλέον εικασία — είναι τεκμηριωμένο κλινικά.
Το αποτέλεσμα εξαρτάται από τρεις βασικούς παράγοντες: την έγκαιρη έναρξη της θεραπείας, τη σωστή εκτίμηση του σταδίου της πάθησης και τη συνέπεια του ασθενή στο θεραπευτικό πρόγραμμα. Όταν και τα τρία συντρέχουν, η πιθανότητα αποφυγής χειρουργείου αυξάνεται σημαντικά.
Η φυσικοθεραπεία δεν είναι απλώς «ασκήσεις». Είναι ένα δομημένο θεραπευτικό πλάνο που συνδυάζει πολλές προσεγγίσεις ανάλογα με την πάθηση και το άτομο.
Ο βασικός στόχος είναι να ενισχυθούν οι μύες γύρω από την άρθρωση, ώστε να αναλάβουν μέρος από το φορτίο που διαφορετικά πέφτει στον χόνδρο και τα οστά. Σε γόνατο ή ισχίο, αυτό μεταφράζεται σε λιγότερο πόνο στις καθημερινές κινήσεις — ανέβασμα σκάλας, περπάτημα, σηκωθείς από καρέκλα.
Πέρα από τις ασκήσεις, ο φυσικοθεραπευτής χρησιμοποιεί τεχνικές χειροθεραπείας για να αποκατασταθεί η κινητικότητα της άρθρωσης και να μειωθεί η ακαμψία. Αυτές οι τεχνικές είναι ιδιαίτερα χρήσιμες στα πρώτα στάδια, όταν ο ασθενής δυσκολεύεται ακόμα να κάνει ασκήσεις λόγω πόνου.
Δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Παρακάτω ένας οδηγός κατάστασης-απόφασης:
Παρανόηση: «Αν κάνω φυσικοθεραπεία και πονάω κατά τη διάρκεια, κάτι πάει στραβά.»
Πραγματικότητα: Κάποιος βαθμός δυσφορίας κατά τη θεραπευτική άσκηση είναι φυσιολογικός — και διαφορετικός από τον παθολογικό πόνο. Ο φυσικοθεραπευτής ξεκινά πάντα με χαμηλή ένταση και αυξάνει σταδιακά ανάλογα με την ανοχή. Η σύγχυση μεταξύ «καλού» και «κακού» πόνου κάνει πολλούς να εγκαταλείπουν πρόωρα, χάνοντας τα οφέλη.
Η φυσικοθεραπεία δεν τελειώνει στο φυσιοθεραπευτήριο. Ένα μεγάλο μέρος της αποτελεσματικότητάς της εξαρτάται από το τι κάνει ο ασθενής στη διάρκεια της εβδομάδας.
Ο φυσικοθεραπευτής συνήθως δίνει πρόγραμμα οικιακών ασκήσεων, συμβουλές για εργονομία στο σπίτι και στη δουλειά, και κατευθύνσεις για το περπάτημα — έναν από τους πιο υποτιμημένους συμμάχους της υγείας της άρθρωσης. Ακόμα και μια καθημερινή βόλτα 20–30 λεπτών, όπως αυτές που κάνουν πολλοί κάτοικοι στις πράσινες γωνιές της περιοχής κοντά στο Σινέ Παλλήνη, μπορεί να επιβραδύνει σημαντικά την εξέλιξη της οστεοαρθρίτιδας.
Δεν χρειάζεται να περιμένεις ο πόνος να γίνει αδύνατο να αντέξεις. Ορισμένα σημάδια που υποδεικνύουν ότι είναι ώρα να αξιολογήσεις με ειδικό:
Κάθε ένα από αυτά είναι σήμα — όχι απαραίτητα για χειρουργείο, αλλά για έναρξη αξιολόγησης και θεραπευτικής παρέμβασης.
Το χειρουργείο μπορεί να είναι αναγκαίο σε ορισμένες περιπτώσεις — κανείς δεν το αρνείται. Αλλά σε πολύ περισσότερες περιπτώσεις από ό,τι πιστεύει ο κόσμος, η φυσικοθεραπεία δίνει αποτελέσματα που κάνουν το χειρουργείο περιττό ή τουλάχιστον αναβλητό για χρόνια.
Αν βρίσκεσαι σε φάση αβεβαιότητας — αν αναρωτιέσαι αν αξίζει να δοκιμάσεις πρώτα συντηρητική θεραπεία — η απάντηση στατιστικά και κλινικά είναι ναι, αξίζει. Η επόμενη κίνηση είναι να βρεις έναν εξειδικευμένο φυσικοθεραπευτή, να κάνεις πλήρη αξιολόγηση και να δεις τι πρωτόκολλο ταιριάζει στη δική σου περίπτωση — πριν ανοιχτείς στο χειρουργείο.