Απαγορεύεται η αντιγραφή. Επικοινωνήστε με τον διαχειριστή.

Οι ορμόνες καθορίζουν την συμπεριφορά μας.

Λένε συχνά οι γυναίκες, «ίσως, οι ορμόνες μου φταίνε», προκειμένου να δικαιολογήσουν κάποια ξαφνικά νευράκια, μία ανεξήγητη κρίση κατάθλιψης ή την κακή τους διάθεση, λίγες μέρες πριν από την περίοδο.

Και μπορεί σήμερα, να ξέρουμε ότι τα παραπάνω είναι απόρροια του προεμμηνορροϊκού συνδρόμου, αλλά μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες, οι γιατροί απέδιδαν κάθε ψυχοδιανοητική διαταραχή της γυναίκας σε υστερία, προχωρώντας συχνά, και σε «θεραπευτικές» χειρουργικές επεμβάσεις στη μήτρα.

Αν και οι «ακρωτηριασμοί», παρόμοιας αιτιολογίας είναι σήμερα αδιανόητοι, η ειρωνεία του πράγματος, είναι ότι επιστημονικές μελέτες αναφέρονται σε ενδείξεις, σύμφωνα με τις οποίες οι θηλυκές ορμόνες παίζουν ουσιώδη ρόλο στη μεταβίβαση πληροφοριών από τον εγκέφαλο, γεγονός που δεν αποκλείεται να επηρεάζει τη συμπεριφορά της γυναίκας.

Οι ορμόνες που πραγματικά αποτελούν τη βάση των συναισθημάτων, το θυμικό όπως έλεγε ο Πλάτωνας, είναι νευροορμόνες, ορμόνες δηλαδή που εκκρίνονται από το νευρικό ιστό, ο οποίος θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο σημαντικότερος ενδοκρινής αδένας.

Αυτές οι νευροορμόνες, ή αλλιώς νευροπεπτίδϊα και νευροδιαβιβαστές, είναι πράγματι η βάση των συναισθημάτων.

Η πιο αρχέγονη ορμονική αντίδραση, που παρατηρείται σχεδόν σε όλο το πλάτος του ζωικού βασιλείου, είναι η αντίδραση σε μία απειλή, και ο φόβος που δημιουργεί το πως θα αντιμετωπιστεί.

Από τέτοιες πρωτόγονες αντιδράσεις, στις οποίες πρωταρχικό ρόλο παίζουν οι ορμόνες κατεχολαμίνες, αδρεναλίνη και νοραδρεναλίνη, το στοιχείο της εξειδίκευσης απουσιάζει.

Υποδοχείς για τις ορμόνες αυτές υπάρχουν σε όλα τα όργανα, ακόμη και στο στομάχι και τα έντερα, όπως πολύ καλά ξέρουμε όσοι από μας βρεθήκαμε αντιμέτωποι με κάποιο stress στη ζωή μας.

Σήμερα, καθώς το stress έχει γίνει καθημερινότητα, και το άγχος έχει εσωτερικευθεί, η ορμονική αυτή αντίδραση με όλες τις δυσμενείς επιδράσεις, έχει καταστεί ο κανόνας μάλλον, παρά η εξαίρεση.

Άλλες ορμόνες και νευροπεπτίδϊα, σε συνεργασία με το νευρικό σύστημα, επηρεάζουν ή και καθορίζουν το συναίσθημα, τις συγκινήσεις, τη διάθεση, και ακόμα τη συμπεριφορά και την προσωπικότητα.

Τι ακριβώς είναι οι ορμόνες.

Πολύ γενικά, οι ορμόνες είναι ουσίες που παράγονται από τους ενδοκρινείς αδένες, και ταξιδεύουν μέσω του αίματος, δίνοντας μηνύματα για το πως θα λειτουργήσουν σε διάφορα όργανα.

Από το «μαέστρο της ορχήστρας», την Υπόφυση, φεύγουν τροφικές ορμόνες, ορμόνες δηλαδή που πηγαίνουν σε άλλους ενδοκρινείς αδένες, και είτε τους ωθούν να εκκρίνουν τις ορμόνες για την παραγωγή των οποίων είναι προγραμματισμένοι, είτε τους δίνουν εντολή να αναστείλουν την παραγωγή τους.

Όμως, όλοι οι ενδοκρινείς αδένες, υπόκεινται σ’ ένα αυστηρό σύστημα παλίνδρομης αυτορρύθμισης.

Ορμονική διαταραχή, συμπτώματα, επιπτώσεις, αντιμετώπιση.

Ακόμη κι αν κάποιος είναι καλά πληροφορημένος, είναι δύσκολο να καταλάβει τα συμπτώματα.

Αν, π.χ., έχει υποθυρεοειδισμό, δηλαδή ανεπάρκεια θυροξίνης, τα συμπτώματα όπως αύξηση βάρους, κακή ακοή κ.λπ., εμφανίζονται με τόση βραδύτητα, που ο ίδιος δεν τα προσέχει.

Το ίδιο ισχύει για τον υπερθυρεοειδισμό, δηλαδή την υπερπαραγωγή της ορμόνης.

Είναι κανείς ευερέθιστος, έχει ασυνήθιστη διάρροια, ταχυκαρδίες που τις αποδίδει στο άγχος, και είναι συνήθως κάποιος από το περιβάλλον του που παρατηρεί τις αλλαγές και του συνιστά να δει τον ενδοκρινολόγο του.

Οι επιπτώσεις μίας ορμονικής διαταραχής, εξαρτώνται από την ορμόνη.

Ας πάρουμε μία από τις βασικές ορμόνες, την ινσουλίνη.

Πριν ανακαλυφθεί, οι διαβητικοί ήταν καταδικασμένοι.

Το ίδιο ίσχυε όταν υπήρχε έλλειψη ή και υπερπαραγωγή θυροξίνης, δηλαδή της ορμόνης του θυρεοειδούς, ή έλλειψη κορτιζόνης, λόγω ανεπάρκειας των επινεφριδίων.

Το ευχάριστο βέβαια είναι, ότι σχεδόν όλες οι διαταραχές μπορούν να αντιμετωπισθούν φαρμακευτικά, και με ασφάλεια.

Ασφάλεια ορμονικών σκευασμάτων και φοβίες των ασθενών σχετικά με την ορμονοθεραπεία.

Ο άνθρωπος που φοβάται τα ορμονικά σκευάσματα, έχει πιθανότατα φοβίες για όλα τα φάρμακα.

Ίσως, επίσης, τον τρομάζει η συνήθως εφ’ όρου ζωής εξάρτηση της υγείας του από αυτό το φάρμακο.

Αν, π.χ., είναι υποθυρεοειδικός, θα παίρνει θυροξίνη εφ’ όρου ζωής, αν πάσχει από ινσουλινοεξαρτώμενο διαβήτη (Τύπου 1), θα παίρνει για πάντα ινσουλίνη κ.ο.κ.

Όμως, οι γυναίκες που φοβούνται την θεραπεία υποκατάστασης οιστρογόνων, μπορεί να έχουν και δίκιο.

Διότι, δεν μιλάμε πια για φυσικό υποκατάστατο, αφού ο οργανισμός της γυναίκας είναι προγραμματισμένος να σταματήσει κάποτε να παράγει οιστρογόνα.

Με τη θεραπεία υποκατάστασης των οιστρογόνων, αντιστέκεται κατά κάποιο τρόπο στη φύση.

Γιατί, τα οιστρογόνα αυτά, πέρα από κάποια ηλικία, ενδέχεται να έχουν παρενέργειες, αφού αυξάνει ο κίνδυνος για καρκίνο του ενδομήτριου και του μαστού.

Πρόκειται για πολύπλοκο θέμα, και απαιτεί ειδική μελέτη κάθε ασθενούς.

Οι γυναίκες είναι κυρίως τα «θύματα» των ορμονικών δυσλειτουργιών.

Τα νοσήματα του θυρεοειδούς προσβάλλουν συχνότερα τις γυναίκες.

Η αναλογία είναι 5 γυναίκες προς 1 άνδρα.

Ο διαβήτης Τύπου 1, που είναι ινσουλινοεξαρτώμενος, μοιράζεται μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά το περίεργο είναι, ότι μεταδίδεται κληρονομικά τέσσερις έως πέντε φορές συχνότερα από το διαβητικό πατέρα, παρά από τη μητέρα.

Ενώ στον Τύπου 2, που είναι μη ινσουλινοεξαρτώμενος, ισχύει το αντίθετο.

Σχετικά με τις σεξουαλικές ορμόνες σε κάθε φύλο.

Και οι θηλυκές, και οι ανδρικές ορμόνες, ανήκουν στην ομάδα των στεροειδικών ορμονών.

Πρόκειται για ορμόνες που παράγονται από τα επινεφρίδϊα, τα οποία βρίσκονται στην κορυφή των νεφρών, και τα όργανα αναπαραγωγής, δηλαδή τις ωοθήκες και τους όρχεις, και συντελούν στον έλεγχο του μεταβολισμού, των φλεγμονών, της λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος, της ισορροπίας νερού και αλατιού, της ικανότητας να αντιμετωπίζει κανείς το στρες μετά από αρρώστια ή τραυματισμό, και στην ανάπτυξη των σεξουαλικών χαρακτηριστικών.

Η κύρια φυλετική ορμόνη στη γυναίκα, είναι η οιστραδιόλη, και στον άνδρα η τεστοστερόνη.

Στον άνδρα υπάρχει και η διυδροτεστοστερόνη, αλλιώς DHT, που δρα ιδιαίτερα στο μέγεθος του προστάτη και στο τρίχωμα του σώματος.

Οι βασικές φυλετικές ορμόνες, δηλαδή η οιστραδιόλη και η τεστοστερόνη, έχουν να κάνουν και με τις διαφορές στη συμπεριφορά των δύο φύλων.

Η τεστοστερόνη, προδιαθέτει σε επιθετικότητα.

Η εγκληματικότητα, π.χ., είναι 30 φορές μεγαλύτερη σε νέους άνδρες, παρά σε νέες γυναίκες.

Επίσης, μία βασική οικογένεια ορμονών που σχετίζεται άμεσα με το sex, είναι οι φερομόνες, πτητικές ορμόνες που εκπέμπονται από έντομα και άλλα είδη του κατώτερου ζωικού βασιλείου, αλλά και από θηλαστικά που βρίσκονται σε οίστρο.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι φερομόνες, εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη και στον άνθρωπο, και ο συχνός συγχρονισμός του κύκλου μεταξύ γυναικών που συζούν, αποδίδεται στις ορμόνες αυτές.

Σοβαρές διαταραχές στο επίπεδο των σεξουαλικών ορμονών.

Σε αυτή την περίπτωση, η γυναίκα δεν θα έχει περίοδο, ούτε και ωορρηξία.

Θα έχει επίσης, πολύ μικρή μήτρα και γεννητικά όργανα, δηλαδή θα είναι στείρα.

Ο υπογοναδικός άνδρας, είναι άγονος, παρουσιάζει έλλειψη τριχοφυΐας, ζαρωμένο δέρμα, έχει ψιλή φωνή, μικρό πέος.

Έχει αποδειχθεί όμως, ότι η έλλειψη τεστοστερόνης, δεν σχετίζεται με την ομοφυλοφιλία.

Ορμόνες για την αντιμετώπιση του γήρατος.

Τα τελευταία χρόνια, ορισμένες ορμόνες όπως η αυξητική, ή η DHEA, αποτελούν ένα είδος θεραπευτικής μόδας, με αντικείμενο κυρίως τη διατήρηση της νεότητας.

Αυτές οι ουσίες, συχνά δεν έχουν επαρκώς μελετηθεί.

Το πρόβλημα του γήρατος είναι πολυσύνθετο, και κανείς δεν μπορεί να το προλάβει.

Το γήρας και ο θάνατος, εμφανίστηκαν μόλις εμφανίστηκε το σεξ.

Δηλαδή, οι πρωτόγονοι οργανισμοί απλώς πολλαπλασιάζονταν:

Ένα κύτταρο κοβόταν στα δύο, τα δύο στα τέσσερα κ.ο.κ., και ήταν αθάνατα γιατί διαιρούντο από μόνα τους.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα καρκινικά κύτταρα, φυσικά, τα μόνα αθάνατα στο σώμα μας.

Όμως, από τη στιγμή που εμφανίζεται το σεξ, η αθανασία μεταβιβάζεται πλέον στα γονίδια, τα οποία μεταβιβάζονται με τα παιδιά.

Εμείς, είμαστε απλώς τα σχήματα των γονιδίων, που θέλουν να πολλαπλασιαστούν.

Σχόλια

mood_bad
  • Χωρίς σχόλια.
  • Προσθήκη σχολίου