Απαγορεύεται η αντιγραφή. Επικοινωνήστε με τον διαχειριστή.

Λαπαροενδοσκοπική χειρουργική. Πότε, πως και γιατί, από τους χειρουργούς της Αγίας Παρασκευής.

Η επανάσταση που έφερε στον τομέα της χειρουργικής ήταν το γεγονός ότι, εγχειρήσεις οι οποίες στο παρελθόν απαιτούσαν μεγάλες τομές και τελικά ανάγκασαν τον ασθενή να παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο, μπορούσαν πλέον να γίνουν χωρίς τομή και με ελάχιστη διάρκεια νοσηλείας.

Η λαπαροενδοσκοπική χειρουργική δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση πανάκεια. Η εφαρμογή της ενδείκνυται μόνο σε κάποιες από τις χειρουργικές επεμβάσεις, ενώ σε άλλες οι κλασικές μέθοδοι είναι, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, αναντικατάστατες. Βεβαίως, κανείς δεν είναι ακόμη σε θέση να γνωρίζει ποιες αλλαγές θα φέρουν στο χειρουργείο τα τεχνολογικά επιτεύγματα του μέλλοντος. Για εκείνο πάντως που δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία είναι ότι, οποιαδήποτε μορφή και αν λάβει η χειρουργική πράξη στο μέλλον, η συμμετοχή του κατάλληλα εκπαιδευμένου χειρουργού θα αποτελεί πάντοτε τον κρισιμότερο παράγοντα για την επιτυχημένη έκβαση της επέμβασης.

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΛΑΠΑΡΟΣΚΟΠΗΣΗ;
Η λαπαροσκόπηση αποτελεί μία χειρουργική τεχνική με την οποία ο γιατρός εξετάζει και χειρουργεί όργανα που βρίσκονται κυρίως στην κοιλιακή χώρα. Η τεχνική αυτή παρεμβαίνει πολύ λιγότερο στο ανθρώπινο σώμα, σε σχέση με τις αντίστοιχες κλασικές, καθώς δεν απαιτεί χειρουργικές τομές. Τα εργαλεία (λαπαροσκόπιο, ψαλίδι, λαβίδα κ.ά.) εισάγονται στο σώμα του ασθενούς μέσα από τέσσερις πολύ μικρές τρύπες (1-2 εκατοστά), οι οποίες γίνονται στο πάνω μέρος της κοιλιάς από το χειρουργό. Το λαπαροσκόπιο είναι συνδεδεμένο με μια μικροσκοπική βιντεοκάμερα, η οποία παρέχει τη δυνατότητα μετατροπής της εικόνας, δηλαδή του οπτικού σήματος, σε ηλεκτρονικό σήμα και στη συνέχεια την προβολή της σε τηλεοπτική οθόνη. Έτσι, οι δύο χειρουργοί οι οποίοι συμμετέχουν στην επέμβαση παρακολουθούν στην οθόνη όλα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό του σώματος και προχωρούν στους απαιτούμενους χειρισμούς. Η επέμβαση με λαπαροσκόπηση γίνεται αποκλειστικά με γενική αναισθησία.
Η παραπάνω τεχνική μπορεί να χρησιμεύσει και ως διαγνωστικό εργαλείο. Άλλωστε, η διαγνωστική λαπαροσκόπηση, κυρίως σε γυναικολογικές επεμβάσεις, έχει ξεκινήσει εδώ και περίπου πέντε δεκαετίες.

ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ;
Το ερώτημα το οποίο ακόμη δεν έχει απαντηθεί είναι ποιες από τις χειρουργικές επεμβάσεις πρέπει να γίνονται λαπαροσκοπικά και σε ποιες περιπτώσεις τα πλεονεκτήματά τους είναι περισσότερα σε σχέση με τα αντίστοιχα των κλασικών. Οι χειρουργοί – λαπαροσκόποι της Αγίας Παρασκευής μας δίνουν τις απαντήσεις.
• Αρκετές γυναικολογικές επεμβάσεις μπορούν να γίνουν με τη μέθοδο της λαπαροσκόπησης. Μερικές από τις πιο συνηθισμένες είναι η αντιμετώπιση των κύστεων στις ωοθήκες, η απολίνωση σαλπίγγων (στείρωση), καθώς και η αντιμετώπιση ινομυωμάτων (καλοήθεις όγκοι της μήτρας). Σπανιότερα εφαρμόζεται σε περιπτώσεις υστερεκτομής (αφαίρεση μήτρας), αντιμετώπισης εξωμητρίου κυήσεως και αφαίρεσης ωοθηκών.
• Μία από τις παθήσεις που αντιμετωπίζεται συνήθως με τα μέθοδο της ενδοσκοπικής χειρουργικής είναι η χολολιθίαση (πέτρα στη χολή). Πρόκειται για μία από τις συχνότερες χειρουργικές παθήσεις, η οποία αφορά περίπου το 20% του γενικού πληθυσμού στη χώρα μας και απαιτεί την αφαίρεση της σκωληκοειδεκτομής, σε καλοήθεις παθήσεις του παχέος εντέρου και στην αντιμετώπιση της κακοήθους παχυσαρκίας.
• Οι ενδοσκοπικές τεχνικές μπορούν σήμερα να βρουν εφαρμογή, σε ερευνητικό όμως ακόμη στάδιο, σε περιπτώσεις στεφανιαίας νόσου και παθήσεων των πνευμόνων. Όσο και αν αυτό ακούγεται παράξενο, ένα by pass είναι πιθανό στο μέλλον να γίνεται με τη βοήθεια της ενδοσκοπικής χειρουργικής. Το ίδιο μπορεί να ισχύσει κάποτε στην πλαστική χειρουργική, και συγκεκριμένα στο λίφτινγκ.
• Η αφαίρεση κακοήθων όγκων εξακολουθεί να γίνεται με μεθόδους της κλασικής χειρουργικής. Ωστόσο, η μέθοδος της λαπαροσκόπησης μπορεί να χρησιμεύσει ως ένα πολύ σημαντικό διαγνωστικό εργαλείο, προκειμένου να διαπιστωθεί ή έκταση της νόσου. Αυτό ισχύει κυρίως σε περιπτώσεις γυναικολογικών καρκίνων, όπως στη μήτρα και στις ωοθήκες, καθώς και σε καρκίνους στο στομάχι, στο παχύ έντερο, στο ήπαρ και στο πάγκρεας.

ΤΑ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ
• Τα υπέρ: Επειδή ακριβώς η ενδοσκοπική χειρουργική μπορεί να εφαρμοστεί μέσα από πολύ μικρές τομές, προκαλεί μικρότερο τραύμα, και επομένως πολύ λιγότερο μετεγχειρητικό πόνο από ό,τι οι κλασικές μέθοδοι. Άλλωστε, η απουσία τομής συνεπάγεται όχι μόνο καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα, αλλά και απουσία επιπλοκών τις οποίες αυτή είναι πιθανό να προκαλέσει. Για παράδειγμα, συνηθισμένες παρενέργειες της κλασικής χειρουργικής —λόγω της μεγάλης τομής — μπορεί να είναι οι φλεγμονές ή η μετεγχειρητική κήλη, δηλαδή η χαλάρωση των τοιχωμάτων στην περιοχή στην οποία έχουν γίνει τα ράμματα. Αυτό σημαίνει βεβαίως ότι η λαπαροσκόπηση επιτυγχάνει κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για τον ασθενή: την ταχεία ανάρρωσή του, και επομένως τη μικρότερης διάρκειας παραμονή του στο νοσοκομείο.
Έτσι, ο άρρωστος μπορεί να επανέλθει στις καθημερινές του δραστηριότητες μέσα σε 4-5 ημέρες μετά την επέμβαση, χρονικό διάστημα που μετατρέπεται τουλάχιστον σε τρεις εβδομάδες στην περίπτωση που έχουν εφαρμοστεί οι κλασικές τεχνικές. Η λαπαροενδοσκοπική χειρουργική έκανε ένα μεγάλο βήμα προόδου όσον αφορά την ποιότητα φροντίδας του ασθενούς: λιγότερος πόνος, ταχύτερη ανάρρωση, ελάχιστη παρεμβολή.

• ΤΑ ΚΑΤΑ: Σε μια εγχείρηση με την τεχνική της λαπαροσκόπησης, το αρχικό κόστος για το σύστημα υγείας είναι σαφώς μεγαλύτερο, λόγω των εργαλείων και των μηχανημάτων υψηλής τεχνολογίας τα οποία χρησιμοποιούνται. Η υψηλή δαπάνη όμως εξισορροπείται, λόγω της πολύ μικρότερης διάρκειας νοσηλείας και της ταχύτερης επιστροφής του ασθενούς στην εργασία του.
• Η λαπαροσκοπική χειρουργική είναι πολύ πιο δύσκολη τεχνικά στην εφαρμογή της σε σχέση με την κλασική. Μπορεί δηλαδή ο ασθενής να βγαίνει γρηγορότερα και χωρίς ταλαιπωρία από το νοσοκομείο, για το χειρουργό όμως απαιτούνται πολύ μεγαλύτερη προσοχή και δεξιοτεχνία.
• Θα μπορούσαν ίσως κάποιοι να ισχυριστούν ότι με τη λαπαροσκόπηση ο χειρουργός έχασε την τρισδιάστατη όραση, αλλά και τον άμεσο έλεγχο του χειρουργικού πεδίου, την ικανότητα ψηλάφησης των ιστών και τη δεξιότητα των χεριών. Κλήθηκε να ανταποκριθεί σε νέες απαιτήσεις, αναπτύσσοντας καινούργιες δεξιότητες, και μάλιστα με εργαλεία δύσχρηστα, μακριά από τη χειρουργική του εκπαίδευση και σε μερικές περιπτώσεις πέρα από τις κλασικές χειρουργικές αρχές.
• Η ενδοσκοπική χειρουργική έχει κατά καιρούς οδηγήσει σε αποτυχίες, κάτι το οποίο ισχύει εξάλλου και για τις κλασικές μεθόδους. Σε σπάνιες περιπτώσεις οι αποτυχίες αυτές είχαν τραγικές συνέπειες για τους ασθενείς. Όλα αυτά βεβαίως συνέβησαν όταν οι τεχνικές αυτές εφαρμόστηκαν από χειρουργούς οι οποίοι δεν είχαν εκπαιδευτεί κατάλληλα.

Σχόλια

mood_bad
  • Χωρίς σχόλια.
  • Προσθήκη σχολίου